Stappestappestap..

0 Flares 0 Flares ×

Zo ben je geboren en lig je hulpeloos op mijn buik, in werkelijk alles volledig afhankelijk van mij.
Zo rol je om van je rug naar je buik, de eerste echte mijlpaal in je kleine leventje.
Zo tijger je als een volleerd commando over de vloer.
Zo kruip je op handjes en knietjes de kamer rond op verkenningstocht.
Zo zeg je je eerste woordje (Mamma!)
En zo loop je ineens, sinds deze week.

Weer zo’n enorme mijlpaal en letterlijk ook weer een stapje verder op weg naar onafhankelijkheid van mij.

Loslaten
Ineens besef ik mij hoe hard de tijd gaat. Men zegt altijd dat loslaten begint bij het doorknippen van de navelstreng. Letterlijk genomen is dat natuurlijk ook zo. Je baby is niet meer afhankelijk van jouw lichaam als voedingsbron om verder te leven. Dus daar begint het eigenlijke proces van loslaten, al is je kindje nog zo klein. En zie hoeveel mijlpalen in groei en ontwikkeling in betrekkelijk korte tijd na het doorknippen van die streng al behaald zijn, mijn zoon is nog geen anderhalf.

Trots 
Maar wat een trots alom! Ik zie het aan zijn glunderende gezichtje en glimmende oogjes als hij als een stevige blije pinguïn op me af stapt en zelf hoor ik enigszins geschokt mijn eigen hysterisch gillende trots terug op het filmpje dat ik gemaakt heb van de eerste stapjes. Voordat ik moeder werd vond ik dat soort moederlijke hysterie lichtelijk overdreven en dacht ik ook eigenlijk stiekem dat een dergelijke overtrokken reactie op iets ogenschijnlijk futiels wel nep moest zijn. Zoiets kan toch niet oprecht uit je tenen naar boven komen?! Wel dus.

Sinds de komst van mijn zoon heb ik verschillende filmpjes van hem in actie gemaakt. Van de eerste hapjes tot nu dus de eerste stapjes, en van alles daartussenin. Deze filmpjes stuur ik vervolgens de wereld in (Mees, vergeef me!) naar familie en vrienden, vaak met het dringende verzoek het af te spelen ZONDER volume. En niet voor niets, want wat kan ik belachelijk hysterisch zijn in al mijn enthousiasme! Ik wist niet dat ik dat in me had. Maar goed, lekker belangrijk, ik ben apetrots op mijn kleine baas die zijn eerste stapjes zet in de wijde wereld en ik hoop nog vele mijlpalen in zijn leven hysterisch enthousiast te mogen meebeleven.

Even lijk ik dan zelf weer kind en heb ik nog de spreekwoordelijke schijt aan de wereld die aan mijn voeten ligt. Heerlijk!

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Google+ 0 0 Flares ×

4 Comments on “Stappestappestap..

  1. Wat een heerlijk gevoel is dat hè?! Ik vond dat tot nu toe ook echt het mooiste moment: als een pinguïn, maar zo knap hoe ze het doen! Ik kijk ook uit naar het moment dat J echt gaat begrijpen wat je zegt en terug gaat praten. Of als hij kan gaan fietsen enzo.
    Vooral het hysterische doet zich ook bij vrouwlief voor; ik kan me nog wel redelijk inhouden 😅😂
    Keep up the good work; you’re a super mom!

    • Supermooi moment en ik geniet me helemaal gek van mijn waggelende trotse man 😉. Inderdaad nog zoveel mijlpalen te gaan, kan niet wachten. And I’ll try to keep up the good work, thanks!!

  2. Ohhh, prachtig hè! Dan mag je best een trots moederlijk gilletje slaken hoor. Het duurt gelukkig nog eeuwen voordat ze niet meer waggelen. Althans bij ons dan, ha, maar vind het zo lief!

    • Ja die pinguïnwaggel is fantastisch…en dan een holle rug en dat dikke buikje zo fier vooruit, smelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *