Wat is er leuk aan?!

Gastblog voor Moodkids

Het spreekt bijna voor zich dat er aan het alleenstaand moederschap of ouderschap, nadelen kleven. Iedereen kan zich daar wel iets bij voorstellen. Sterker nog, men is ook geneigd daar als eerste aan te denken. Voordat ik zelf alleenstaand moeder werd, had ik diezelfde neiging. Dan moet je alles altijd alleen doen! Hel(p)!

De zwaarte van het alleenstaand ouderschap ondervind ik nu aan den lijve en ook de soms verstikkende eenzaamheid die je erin kunt ervaren. Het gemis aan het met je geliefde kunnen delen van de grote en kleine ontwikkelingen in het dagelijks leven van je kind. Trekjes of uiterlijke kenmerken die je herkent van of uit de ander, maar altijd in afwezigheid van die ander. Dus ja, ik moet soms best wel even slikken (en weer doorgaan!).

Gelukkig ervaar ik als alleenstaand moeder ook voordelen aan het alleen moederen en opvoeden. Hier volgt een heuse opsomming, want het zijn er echt meer!

De tijd vliegt

Gastblog voor Moodkids

Nog niet eerder in mijn leven is een jaar zo voorbijgevlogen als nu. Het jaar dat ik moeder ben geworden. Vanaf het moment van de geboorte van mijn zoon ben ik voluit in de fast-forward-stand gegaan en heb ik tot op heden nergens even op pauze kunnen drukken.

Nu de eerste verjaardag van mijn zoon zich aandient, merk ik pas echt hoe intens en turbulent mijn leven het afgelopen jaar geweest is. Pas nu durf ik daar bij stil te staan en niet eerder. Wat een onverwacht heftige emoties! Al datgene wat diep op mijn netvlies gebrand staat maar lange tijd is ondergedoken, laat zich weer in alle hevigheid zien. De afgelopen week stond in het teken van een complete herbeleving van mijn zwangerschap, het toeleven naar de bevalling en natuurlijk de bevalling zelf. Dit had ik even niet zien aankomen. Ik wilde gewoon gezellig het huis gaan versieren met slingers en ballonnen, taart bestellen en kadootjes kopen. En ineens zijn daar die tranen! Heel veel tranen!

Het masterplan
Onder het ophangen van de slingers dwalen mijn gedachten steeds terug in de tijd, ook naar de tijd voorafgaand aan mijn zwangerschap. Na een emotioneel zware beslissing om mijn grote liefde gedag te zeggen, besloot ik alleen voor het ouderschap te gaan. Niet over 1 nacht ijs uiteraard, dat idee is min of meer onbewust al lang daarvoor een leven gaan leiden in mijn achterhoofd. Maar in hoeverre kun je zoiets groots goed uitdenken? Niet. Over sommige dingen moet je misschien niet te lang en te goed willen nadenken. Hoe langer je nadenkt en vooral overdenkt en doordenkt, hoe meer angsten je krijgt en beren op de weg ontstaan. Als ik toen had geweten hoe zwaar het nu soms kan zijn, dan had ik het misschien ook niet aangedurfd. Dat zou zo zonde zijn! Dus gelukkig heb ik doorgezet en mijn sterke gevoel hierin ruim baan gegeven. Even een traantje wegpinken.. Volledige artikel

 

De eerste dagen na #Parijs

Dus, dan is het ineens weer maandagochtend en loop je op Utrecht Centraal in de drukke ochtendspits. Ik erger me aan mezelf. Omdat ik de drang voel ieder individu dat daar rondloopt aan te kijken en in me op te nemen. Omdat ik daar met een vreemd, misschien wel angstig gevoel rondloop. Omdat ik me bewust ben van ALLES wat er om me heen gebeurt en er ook vanalles door mijn hoofd spookt wat ik niet wil dat daar rondspookt. Het lukt me simpelweg niet om dit allesoverheersende gevoel te onderdrukken en tegen het moment dat ik een plekje heb gevonden in een naar mijn idee iets te drukke trein, heb ik al barstende hoofdpijn. En de werkweek moet nog beginnen.
Read More

Wie zoet is, krijgt lekkers..

Vandaag is een verdrietige dag. Dit behoeft geen nadere inleiding. Ironisch genoeg is deze verdrietige dag ook de dag die veel kinderhartjes in Nederland sneller doet kloppen. Sinterklaas en zijn pietermannen meren aan en de schoentjes mogen weer worden gezet. Deze week bedacht ik me nog hoe fijn ik het vind dat ik dit jaar nog niets hoef uit te leggen over het Sinterklaasfeest en de leugen waar ik mij de komende jaren solidair aan committeer. Maar op dit moment had ik het eigenlijk helemaal niet zo erg gevonden om mij even in het warme sprookje van Sinterklaas onder te dompelen met mijn kind, dat het even mag en moet zelfs om te geloven in een suikerzoete wereld waar goed gedrag beloond wordt met een kadootje, gedichtje of een beestje van marsepein. Wie zoet is, krijgt lekkers. Wie stout is, de roe. Ik teken ervoor. Read More

Bacillenparadijs

Buiten is het al weken bijna twintig graden en zweet ik me het rimram in mijn veel te warme bij de tijd van het jaar passende jas. Desalniettemin, of misschien juist wel daarom, is het bij ons thuis weer een waar bacillenparadijs. Het snot vliegt me links en rechts om de oren; mijn eigen snot en het snot van mijn kind die na elke nies enthousiast afwachtend naar me opkijkt wanneer ik vol passie “HATSJOE!” ga roepen,  waarna hij weer content verder speelt en ik mij afvraag of het echt nodig is om deze belachelijke kreet van generatie op generatie over te dragen. Is dit onderdeel van ons cultuurgoed? En zo ja: waarom?

Read More

Writersblog?

Zo blog je om de week voor een online magazine en zo heb je “ineens” je eigen website..
Ik voel spontaan een lichte druk opkomen.. Waarom wilde ik dit ook alweer? Oh ja, omdat ik het zo leuk vind om te schrijven.
Als mensen het dan ook maar leuk vinden om te lezen, want waarom heb je anders een website? Ik had het ook bij mijn kladblok kunnen houden. En ik moet natuurlijk ook wel met enige regelmaat iets posten, anders komt men ook niet meer terug. Oh Dear!

Read More

Single moeder: stoer of juist vreemd?

Gastblog voor Moodkids, zie link in bronvermelding.

Vrienden en naasten hebben, op een enkeling na, uiterst positief gereageerd op het feit dat ik zonder partner moeder wilde worden. Nog nooit in mijn leven ben ik zo stoer bevonden als nu. Toen het stoer me werkelijk om de oren begon te vliegen als reactie op mijn ‘mamamissie’, realiseerde ik me nog niet helemaal waarom men dat eigenlijk vond. Nu snap ik dat heel goed; want wat is het zwaar om 24-uur per dag de verantwoordelijkheid voor een klein mensje alleen te dragen.

De eerlijkheid gebiedt mij dan ook te zeggen dat ik mezelf de eerste weken na de bevalling (en ook nog best veel weken daarna) helemaal niet zo stoer, maar vooral zielig heb gevonden. Ineens deel je jouw woning en je leven met een kind.
Jouw kind, voor altijd! Een kind dat in alles afhankelijk is van JOU en alleen JOU. Beklemmend? Nee hoor! Als ik mezelf in de spiegel bekeek met kleine oogjes omgeven door onmetelijk grote wallen, zag ik nauwelijks een fractie terug van het spiegelbeeld van voor mijn zwangerschap. Het huilen stond mij nader dan het lachen. Roze wolk; my (fat) ass! Voor het eerst in mijn leven wist ik wat het was om totaal uitgeput te zijn. Daar had ik nota bene nog zelf voor gekozen ook. What was I thinking? Vooral de nachten heb ik mij alleen en onzeker gevoeld. Ik was intens opgelucht als het buiten weer licht begon te worden. Want als het licht is, is altijd alles beter te verdragen.

Read More

Moeder zoekt hokje

Gastblog voor Moodkids, zie link in bronvermelding.

Uiteindelijk en misschien ongemerkt plaatsen we iedereen in hokjes, zo ook moeders. Wat is eigenlijk mijn hokje?

Een stukje geschiedenis vooraf. Wie kent ze niet, de BOM-moeders uit de eind jaren zeventig en begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Het beeld wat zich aandient is naar alle waarschijnlijkheid een enigszins fors aangezette vrouw met een tuinbroek en een stoere doch ietwat onverzorgde uitstraling.

Het imago van de BOM-moeder is dus een tikje oldskool en niet zo passend meer bij de huidige tijdgeest. Het zou overigens ook betekenen dat alle ongetrouwde stellen met een kind (en dat zijn er veel!) per definitie bestaan uit een BOM en een BOV (juist!) en dat was natuurlijk niet helemaal de gedachte achter deze afkorting. Nee, het gaat hier over een vrouw mèt kind en zònder partner, duidelijk. Daarom kennen we tegenwoordig de BAM-moeders. De Bewust Alleenstaande Moeders, niet perse meer ingegeven door feministische idealen, maar ook en misschien wel vooral door de wens moeder te willen zijn zonder daarvoor de (juiste of welwillende) partner te hebben gevonden om dit avontuur mee aan te gaan.

Read More