Mannendingen

Gastblog voor Moodkids

Zoals in mijn vorige (gast)artikel te lezen viel, heeft mijn kind geen papa in de dagelijks opvoedingssituatie. Wel op afstand en dat is natuurlijk heel fijn, maar niet dagelijks om straks een potje mee te voetballen of ruig te stoeien.

Nu ben ik ervan overtuigd dat dit in de mate van zich geliefd voelen etc. niet uit hoeft te maken, want mijn zoon wordt omringd door liefde en ook zijn vader houdt van hem. Wel ben ik mij meer dan bewust van het feit dat mijn zoon een zoon is en dus een jongetje. Ik ben al mijn hele leven een meisje en ook in mijn directe omgeving stikt het van de meisjes en vrouwfiguren. Ik vraag mij dan ook wel eens af of dat een probleem kan worden. Ik kan mij zo voorstellen dat mijn zoon zich ook geregeld wil kunnen meten aan een manfiguur. Die keren dat hij zijn vader ziet, zijn daarvoor denk ik wel te schaars. Lees hier →  het volledige artikel

Is er ook een papa?

Gastblog voor Moodkids

Nu ik bewust voor het alleenstaande (of liever zelfstandige) moederschap heb gekozen merk ik dat mensen die mij niet of minder goed kennen er al snel vanuit gaan dat de vader van mijn kind een onbekende donor is. De spermabank is toch de meest voor de hand liggende optie.

Zoals ik in een eerder artikel al kort heb aangestipt, heeft mijn kind een bekende vader en dus geen onbekende donorvader. Van een zaaddonor zou ik zelf amper meer weten dan wat uiterlijke kenmerken en ik zou ook mijn kind dus nagenoeg niets over de vader kunnen vertellen. Tegenwoordig is de zaaddonatie overigens niet meer volledige anoniem, nu een kind dat de leeftijd van zestien jaar heeft bereikt in principe de identiteit van de spermadonor door wie hij verwerkt is kan achterhalen via de Stichting Donorgegevens. Een kind kan dus op termijn wel iets te weten komen, maar ik vind het nog steeds uiterst minimaal in de zoektocht naar informatie over de helft van je eigen afkomst.

Ook het idee dat er een kindje in mij zou groeien van een mr. X die ik nog nooit had ontmoet en ook nooit ging ontmoeten, riep niet bepaald een positief beeld op. Een kindje met voor de helft vreemde genen vond ik dus zowel voor mij persoonlijk als voor het kind geen fijne gedachte. Mijn kinderwens was echter groot en sterk, dus ik dacht wel steeds serieuzer na over wat ik ervaarde als laatste redmiddel.

Toen een verre vriend, tevens oude liefde, mij aanbood de vader van mijn kind te zijn, heb ik daar uiteraard heel goed over nagedacht, maar niet al te lang. Lees hier verder!

 

aaibaar..

Voordat ik moeder werd, heb ik met mezelf afgesproken om mij later als moeder niet te laten verslonzen. Ik kon mij daar ook weinig bij voorstellen dus dat voelde toen niet als een pittige opdracht of een uitdaging.
Je ziet gewoon wel eens van die moeders lopen, waarvan je denkt; had dat niet een tikje verzorgder gekund? Niet echt een stunning kledingcombinatie, makkelijk mammahaar en een wat algeheel verlepte uitstraling.
Ik vrees toch dat ik tegenwoordig zelf ook geregeld zo over straat ga.
Read More

Heerlijk avondje gezocht!

Als de voorspellingen kloppen dan zou vanavond een heerlijk avondje moeten worden….YES PLEASE!!

Ondanks dat er in huize mammamoiselle vanavond geen sinterklaas wordt gevierd, vind ik wel dat ik een heerlijk avondje verdiend heb. Zeker na een intens slapeloze week, waarin ik ondanks de vermoeidheid extreem zoet ben geweest.. al zeg ik het zelf.

Spontaan kreeg ik flashbacks naar de eerste weken na de bevalling en heb weer even aan den levende lijve “mogen” ervaren hoe moe ik toen wel niet was. Nee helemaal niet moe; afgepeigerd, bekaf, geradbraakt, afgetobd en andere ouderwetse woorden waarvan ik mij heden ten dage van de betekenis door en door bewust ben. Dus ja, ik weet het weer helemaal! Terug op het netvlies. Nu weer (flash)back to normal graag.
Read More

Enjoy!

tmp_1010-_20151205_1051321863448488Fijn sinterklaasfeest allemaal!
XX, MM ♥

Op reis

Gastblog voor Moodkids 

De winter is nu echt begonnen en dat heeft bij mij direct tot gevolg dat ik alweer hevig verlang naar de zomer. Het enige echte leuke van de winter (op Sinterklaas en Kerst na) vind ik dan ook het toeleven naar de zon en plannen maken voor een mooie reis.

Ik ben wel van een beetje reizen op z’n tijd. Gelukkig heb ik al best wat gezien van de wereld, maar er is nog zoveel meer aan moois buiten onze landsgrenzen dat ik heel graag nog wil bereizen. En hoe mooi is het om ook mijn kind daar deelgenoot van te maken?

Alle reislust ten spijt, ben ik het afgelopen jaar helemaal niet op reis geweest. In mijn uppie durfde ik het niet aan om mijn toen nog geen eenjarige in de backpack te stoppen en af te reizen naar Azië, Timboektoe of anderszins spannends. Iets minder spannends dan misschien? Nee, ik heb zelfs geen huisje op Texel gehuurd of een stacaravan in Bakkum. Cold turky noemen ze dit volgens mij.

Read more!

Feest!

Morgen begint december, de gezellige maand van Sinterklaas, Kerst en de viering van het oude en het nieuwe jaar.
Mijn kind maakt nog niet erg veel mee van die “feest”stemming. Feest nog even tussen haakjes omdat ik Sinterklaas en Kerst echt wel ok vind (ook niet overdreven) en Oud en Nieuw zelfs ervaar als zo’n beetje de grootste anti-climax die een jaar in zich heeft.

Wat dat betreft dus wel een goede afsluiter ook. Zo’n avond die altijd tegenvalt, met je mooie vaak iets te veel tocht doorlatende outfit, je vermoeide is-het-echt-nog-steeds-december-humeur, barstende koppijn van de champagne en een tikje misselijk van de megavette oliebollen… maar wat hebben we het weer leuk jongens!!
Read More

Zondagzeer..

Het is weer zondag.. En omdat dit betekent dat het morgen maandag is, lukt het mij nooit om helemaal 100% van deze dag te genieten. Niet in de laatste plaats omdat ik mijn zoontje vanavond niet in zijn eigen bedje instop, maar in zijn bedje bij oma. Daar blijft hij tot dinsdagmiddag, waardoor mama even twee dagen kan knallen op het werk en s avonds in het huishouden. Ondanks dat ik het als een luxe ervaar dat ik het zo heb kunnen regelen, mis ik mijn kind anderhalve dag en dat doet toch flink zeer. Iedere week weer.
Read More

do or don’t?!

Zo schreef ik enige weken terug nog over het relatief warme weer voor de tijd van het jaar en dat de winter weliswaar voor de deur stond, maar nog niet al te hard had aangeklopt. Dat heeft de winter zich bepaald geen twee keer laten zeggen en is kort nadien met diezelfde deur keihard in huis gevallen. Het vriest namelijk weer en dus is het nu dan echt winter. En dus heb ik het non-stop koud en dus denk ik minstens een aantal keer per dag dat ik na 35 jaar nog steeds niet gemaakt ben voor het Nederlandse klimaat. Waar hebben we het nou helemaal over; een paar graden vorst. Maar toch, ik heb het er niet zo op.

Waarschijnlijk omdat ik zelf zo’n onmogelijke koukleum ben, kleed ik mijn zoontje ook lekker warm aan als we de kou in gaan. Winterjasje aan, muts op, wantjes aan. Begint u al te zweten? Ik ook eigenlijk wel, maar zelf beweeg ik tenminste nog flink om warm te blijven, dit in tegenstelling tot mijn mopje die stilletje in zijn Meesmobiel de koude wereld zit te beleven en zichzelf niet goed warm kan houden.

Verschillende keren heb ik mij de afgelopen week dan ook verbaasd als ik kindjes, zelfs baby’s in de wandelwagen of lekker voor op de fiets (zonder windscherm!) bijna blauw aangelopen van de buitenlucht zag “genieten”, in het geheel niet voorzien van de hiervoor genoemde en wat mij betreft broodnodige winterattributen. Read More

Gewoon omdat het mooi is!

FB_IMG_1447956852969

Voor alle single mama’s en papa’s..RESPECT 💟