Oudergesprekje..

Vanavond heb ik een oudergesprekje op de crèche. De tweede sinds het leven van mijn zoon. Het eerste oudergesprek vond plaats toen mijn zoon nog niet eens kon kruipen. Ik kon mij toen werkelijk helemaal niets serieus voorstellen bij zo’n gesprek over mijn baby en toen ik er voor werd uitgenodigd voelde ik mij toch heel even in de maling genomen.

Het woord oudergesprek deed mij eigenlijk meer denken aan basisschoolkinderen die allerlei kattenkwaad met medeklasgenoten uithalen of pubers die met regelmaat bij de rector worden geroepen omdat ze weer eens een prullenbak in de hens hebben gestoken of een leraar de overspannenheid in hebben gepest.

Een volledig verkeerd beeld, zo blijkt. Nee, oudergesprekken beginnen al op de crèche, nog voordat je kind ook maar zijn eerste levensjaar heeft kunnen vieren of zijn eerste woordje heeft kunnen uitspreken.
Read More

Ontzwangeren, heb je even?

Tja, mijn figuur ruim een jaar na dato.. Na dato van wat?
Van de bevalling. 
Negen maanden zwanger, negen maanden ontzwangeren, toch?

Dit leek mij goed te doen, ik had heus niet verwacht dat ik gelijk al in mijn lievelingsskinny het ziekenhuis uit zou sprinten. Maar inmiddels ben ik al ruim zestien maanden aan het ontzwangeren en kan ik me toch niet geheel aan de indruk onttrekken dat mijn figuur er nog steeds een beetje boel anders uitziet dan voorheen. Die lievelingsskinny pas ik namelijk nog steeds niet van harte, dat wil zeggen niet als ik het belangrijk vind dat ik tijdens het dragen ook nog adem kan halen. En om dan maar gelijk heel eerlijk te zijn, vind ik sommige zwangerschapsbroeken nog steeds fijn om te dragen: en niet alleen in huis mensen!
Read More

Time for me!

Als (alleenstaande) moeder is het soms moeilijk voor te stellen dat je ooit de tijd hebt gehad om een paar uur lang met een kop thee en de nodige versnaperingen op de bank een boek te liggen lezen, of om lekker uitgebreid in bad te gaan (inclusief masker- en scrubsessies), langer dan vijf gehaaste minuten een winkel van binnen te zien of om überhaupt enige tijd met jezelf door te brengen. En toch is juist die tijd voor jezelf binnen het hectische, drukke en turbulente leven van een alleenstaande- en werkende moeder essentieel!
Read More

Stappestappestap..

Zo ben je geboren en lig je hulpeloos op mijn buik, in werkelijk alles volledig afhankelijk van mij.
Zo rol je om van je rug naar je buik, de eerste echte mijlpaal in je kleine leventje.
Zo tijger je als een volleerd commando over de vloer.
Zo kruip je op handjes en knietjes de kamer rond op verkenningstocht.
Zo zeg je je eerste woordje (Mamma!)
En zo loop je ineens, sinds deze week.

Weer zo’n enorme mijlpaal en letterlijk ook weer een stapje verder op weg naar onafhankelijkheid van mij.
Read More

nog lang geen 2…en dol op nee!

Wie kent em niet? De fameuze uitdrukking waar het om peuters gaat: “ik ben twee en ik zeg nee”..
Mag ik even mijn hart vasthouden?! Mijn zoon is nog lang geen twee en heeft sinds enige tijd al een innige vriendschap gesloten met “nee!”, zowel in woorden als in daden gaan zij hand in hand.
Wil dit betekenen dat ik het ergste straks al gehad heb als de peuterpubertijd zich officieel aandient of begint die pubertijd van mijn zoon alvast in de dreumesfase om zo goed voorbereid en gewapend ten strijde te kunnen trekken na zijn tweede verjaardag?
Read More

consultatiebureau 2.0

Mijn zoontje is nu geen echte baby meer. Dat wist ik al wel, want het is een dreumes, zoals men dat noemt. Dit woord past ook wel bij hem vind ik.  Lekker door het huis rondbanjeren op ontdekkingstocht, waarbij zoveel mogelijk uit de kast getrokken wordt, letterlijk.

Weeguurtje
Met mijn dreumes ging ik deze week voor de laatste keer als “baby” naar het consultatiebureau. We waren voor de verandering iets te vroeg en pikten daardoor nog net een staartje mee van het beruchte weeguurtje. Uit eigen ervaring was ik niet bekend met dit uurtje, nu mijn zoon met ruim 4,5 kilo ter wereld kwam en in rap tempo verder in gewicht toenam. Zorgen om zijn gewicht heb ik dus nog nooit gehad, althans zeker niet dat hij te weinig zou wegen, eerder misschien een beetje te veel. Nu kon ik met eigen ogen zien hoe mini sommige babietjes ter wereld komen. Zo piepklein als ik de kindjes daar zag, heb ik mijn eigen zoon nog nooit gezien. Mijn zoon keek ook zijn ogen uit, daar zat hij op een aankleedkussen, met zijn 13 kilo en 85 centimeter (zo bleek enige tijd later). Hij leek wel een peuter tussen die kleintjes!
Read More

Being a mom..

tmp_29766-741748451784

Herkenbaar ladies?!
Privacy is toch niet meer helemaal wat het geweest is!
-X-

pfffffoto’s

Foto-albums, het blijft een ingewikkeld terugkerend onderwerp in mijn leven.
Ken je dat gevoel? Die enthousiaste kriebel die maakt dat je op enig moment (meestal na een vakantie, terwijl je nog min of meer in de vakantieroes verkeert) een website opzoekt, een account aanmaakt en driftig begint met het uploaden van veel te veel foto’s van je computer en externe harde schijf. Omdat je al helemaal voor je ziet hoe je enige tijd later mijmerend door zo’n prachtig gloednieuw album met mooie kaft en de duurste variant papier bladert.

Door de foto’s zie ik vervolgens het album niet meer, maar gedreven ploeg ik voort. Een bepaald soort stofje neemt de overhand en dagen achter elkaar en vaak ook nog een stukje van de nacht, zit ik met vierkante oogjes achter het scherm. Totdat het album ongeveer half af is. Dan stop ik. Abrupt. Klaar. Nu even niet meer. Genoeg. Volgende week weer verder.
Read More

The day after

De eerste dag van een gloednieuw jaar. Ik ervaar het altijd als een aparte dag, waarop het lijkt alsof al mijn medestadsgenoten de stad hebben verlaten zonder mij te waarschuwen waarvoor. Zo ook vandaag, een waterig zonnetje scheen door een laagje van vuurwerksmog heen en op straat was het de hele dag muisstil, in schril contrast met het oorverdovende lawaai van vannacht.
De kerstversiering voelt van de 1 op de andere dag uiterst misplaatst en de uitgedroogde appelbeignets en oliebollen stinken je toe vanaf het aanrecht. Oh ja en de goede voornemens schuiven gelijk maar even een dagje op, want er moet natuurlijke eerst een beetje bijgekomen worden. Met een brak lijf op een hometrainer klimmen, is echt vragen om problemen.
Read More

2015; een gelukkig oudjaar

Nog heel eventjes en dan is 2015 alweer voorbij..

Omgevlogen? JA
Turbulent? JAA
Emotioneel? JAAA
Vermoeiend? Best wel.

Vorig jaar rond deze tijd was ik mij ernstig druk aan het maken of mijn mini van toen drie maanden wel door het vuurwerkgeweld op straat heen zou slapen. Kort onderzoek had uitgewezen dat de gangkast nog het meest “stille” plekje van het huis was en dat ik daar in geval van pure nood met krijsende baby en een glas nepbubbels (alles voor de borstvoeding) de nacht door zou kunnen brengen. Niet gebeurd gelukkig, mini sliep als een roosje de hele avond en nacht door. In tegenstelling tot zijn moeder, die na elke knal ging kijken of mini nog steeds sliep. Dat hysterische stadium ben ik gelukkig voorbij. Een heel jaar is voorbij en een nieuw jaar dient zich alweer aan. Toch leuk om even terug te blikken. Read More