kapitein éénoog

0 Flares 0 Flares ×

En zo ziet je leven er van de ene op de andere dag letterlijk anders uit.
Als vanzelfsprekend ga je er als mens, als jonge vrouw en moeder vanuit dat je lijf het doet. Punt.
Als je altijd gezond bent geweest, dan bestaat er een zeker vertrouwen dat dit tot ergens ver in de toekomst zo blijft.
De realiteit is voor mij sinds enige weken helaas toch een andere.

Zes weken geleden kreeg ik wat je noemt een AION, een infarct achter mijn rechteroog, waardoor mijn oogzenuw en daarmee mijn zicht  permanent en aanzienlijk beschadigd is geraakt. Hoe dit op op mijn relatief jonge leeftijd van 36 jaar in combinatie met een goede gezondheid heeft kunnen gebeuren, is voor de medici tot op heden een raadsel. En voor mijzelf nog veel meer. Maar het is zo en daar kan ik het mee doen. Er lopen nog tal van onderzoeken naar een mogelijke oorzaak, die mij voorlopig nog in de greep van onzekerheid en angst houden. Wat ik in ieder geval al wel weet, is dat lezen en schrijven – waar ik ook ons brood mee verdien – ineens verre van soepeltjes gaat.

Voorheen tikte ik een blog in no time (ok, niet al te vaak meer, maar dat ligt vooral aan een structureel gebrek aan energie 😉 ). Nu kost het schrijven van dit stuk mij niet alleen heel veel tijd, maar vooral ook heel veel inspanning. De woorden komen gelukkig nog als vanzelf naar boven, maar het omzetten in tekst op het scherm is een heel ander verhaal geworden. Mijn ogen lijken elkaar op papier en op het scherm tegen te werken in plaats van dat zij samen werken. Of dit nog veel zal verbeteren is nu nog de vraag, maar zeker ook mijn hoop.

Schrijven is naast mijn beroep ook mijn uitlaatklep, altijd geweest. Mijn huis ligt bezaaid met boekjes;  met notities, herinneringen, zelfs een halve roman kan ik nog ergens uit een laatje peuteren. Die laatste laat ik daar voorlopig nog maar even liggen…zo niet voor altijd. De eerlijkheid gebied mij erbij te zeggen dat dat meer met de kwaliteit van het stuk te maken heeft dan met iets anders. Maar ik dwaal af. Waarschijnlijk juist omdat schrijven mijn uitlaatklep is, schrijf ik nu toch dit blog, ondanks de struggle die het mij ook kost. Ik wil namelijk zo graag dat mijn hobby mijn hobby blijft en niet dat deze ingeperkt wordt of op de achtergrond raakt door een visuele beperking. De term alleen al.

Van de buitenkant zie je niets anders aan mij, ik ben nog gewoon precies dezelfde. Maar ik heb nu dus wel die beperking en ondanks dat ik het woord echt afschuwelijk vind, moet ik het wel accepteren. En daar ben ik mee bezig. Ik ben bereid te accepteren dat de beperking bestaat en ook dat deze mij misschien wat afremt omdat ik langer over dingen doe, maar ik accepteer geen beperking in het uiteindelijke doen van de dingen die ik echt heel graag doe.  Dit alles makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar ik wil zo graag voorkomen dat een fysieke beperking ook een mentale beperking wordt. Niet meer schrijven, op papier of digitaal, zou mij echt afstompen. Even voor mijn mede-beelddenkers; ja ook ik visualiseer dit direct en zie mijzelf voor me als een éénogige moeder met stompjes. Over handicaps gesproken. En ja, het kan dus altijd erger.

Van het moederschap alsook van de kleine dingen in het leven geniet ik nu extra intens. Cliché maar waar. Ik ben dankbaar dat het bloedpropje “slechts” mijn oog heeft getroffen en niet mijn hersenen. In dat geval had mijn zoon misschien helemaal geen moeder meer gehad. Nu ben ik gelukkig nog steeds de kapitein op ons prachtige schip, zij het een kapitein met één oog, maar dat heeft ook wel weer wat. Het past wel in het avontuurlijke zeeroversplaatje; een houten been, een haak en een lapje voor het oog. Het wordt denk ik hoogtijd voor een verkleedkist.

Humor is goed om te relativeren, maar als alleenstaand ouder voel ik mij nu wel echt kwetsbaarder dan ooit en de angst die dit alles mij heeft ingeboezemd en die mij vooral in de nachten vreselijk opjaagt, zal langzaamaan weer uit mijn systeem moeten wegebben om het vertrouwen in mijn lichaam weer binnen te laten. Dat kost tijd, die me hopelijk gegund is. De tijd zal het me leren… Ai Ai kapitein!

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Google+ 0 0 Flares ×

6 Comments on “kapitein éénoog

  1. Jeetje Roos, wat naar!! Ik kan me er van alles bij voorstellen en ook weer helemaal niet wat dat met je moet doen… Je bent een super positivist hoe je dit aanvliegt en ik hoop van harte dat er meer herstel komt. Heel veel sterkte en succes en dikke knuffels! X

  2. Per toeval op je blog gekomen. Wat eng zeg. Ik snap helemaal dat je blij bent dat het bij je oog is gebleven en niet iets anders. Ik hoop dat je niet al te lang in de medische molen zit en er niks “engs” behalve ontzettend domme pech wordt gevonden. Sterkte en wat super knap dat je zo positief blijft!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *