Is er ook een papa?

0 Flares 0 Flares ×

Gastblog voor Moodkids

Nu ik bewust voor het alleenstaande (of liever zelfstandige) moederschap heb gekozen merk ik dat mensen die mij niet of minder goed kennen er al snel vanuit gaan dat de vader van mijn kind een onbekende donor is. De spermabank is toch de meest voor de hand liggende optie.

Zoals ik in een eerder artikel al kort heb aangestipt, heeft mijn kind een bekende vader en dus geen onbekende donorvader. Van een zaaddonor zou ik zelf amper meer weten dan wat uiterlijke kenmerken en ik zou ook mijn kind dus nagenoeg niets over de vader kunnen vertellen. Tegenwoordig is de zaaddonatie overigens niet meer volledige anoniem, nu een kind dat de leeftijd van zestien jaar heeft bereikt in principe de identiteit van de spermadonor door wie hij verwerkt is kan achterhalen via de Stichting Donorgegevens. Een kind kan dus op termijn wel iets te weten komen, maar ik vind het nog steeds uiterst minimaal in de zoektocht naar informatie over de helft van je eigen afkomst.

Ook het idee dat er een kindje in mij zou groeien van een mr. X die ik nog nooit had ontmoet en ook nooit ging ontmoeten, riep niet bepaald een positief beeld op. Een kindje met voor de helft vreemde genen vond ik dus zowel voor mij persoonlijk als voor het kind geen fijne gedachte. Mijn kinderwens was echter groot en sterk, dus ik dacht wel steeds serieuzer na over wat ik ervaarde als laatste redmiddel.

Toen een verre vriend, tevens oude liefde, mij aanbood de vader van mijn kind te zijn, heb ik daar uiteraard heel goed over nagedacht, maar niet al te lang. Lees hier verder!

 

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Google+ 0 0 Flares ×

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *