do or don’t?!

0 Flares 0 Flares ×

Zo schreef ik enige weken terug nog over het relatief warme weer voor de tijd van het jaar en dat de winter weliswaar voor de deur stond, maar nog niet al te hard had aangeklopt. Dat heeft de winter zich bepaald geen twee keer laten zeggen en is kort nadien met diezelfde deur keihard in huis gevallen. Het vriest namelijk weer en dus is het nu dan echt winter. En dus heb ik het non-stop koud en dus denk ik minstens een aantal keer per dag dat ik na 35 jaar nog steeds niet gemaakt ben voor het Nederlandse klimaat. Waar hebben we het nou helemaal over; een paar graden vorst. Maar toch, ik heb het er niet zo op.

Waarschijnlijk omdat ik zelf zo’n onmogelijke koukleum ben, kleed ik mijn zoontje ook lekker warm aan als we de kou in gaan. Winterjasje aan, muts op, wantjes aan. Begint u al te zweten? Ik ook eigenlijk wel, maar zelf beweeg ik tenminste nog flink om warm te blijven, dit in tegenstelling tot mijn mopje die stilletje in zijn Meesmobiel de koude wereld zit te beleven en zichzelf niet goed warm kan houden.

Verschillende keren heb ik mij de afgelopen week dan ook verbaasd als ik kindjes, zelfs baby’s in de wandelwagen of lekker voor op de fiets (zonder windscherm!) bijna blauw aangelopen van de buitenlucht zag “genieten”, in het geheel niet voorzien van de hiervoor genoemde en wat mij betreft broodnodige winterattributen.

Een ware hartverzakking kreeg ik begin deze week toen ik op het perron op de trein stond te wachten,  in alle vroegte en bij een temperatuur onder het vriespunt. Daar zag ik een vader staan in de ijzige wind met een buggy. In de buggy bevond zich een baby van 11 maanden (zo bleek later)  met een blote nek, een bloot hoofdje en knalrode handjes zonder wantjes. Zelf stond ik totaal verscholen in mijn winterjas met hoge kraag te vernikkelen en te schelden op de tocht die een perron verdomme altijd met zich meebrengt.
Hoe lastig ook, ik ben schoorvoetend een praatje met de vader in kwestie gaan maken met het voornemen mij zijdelings in dat gesprek toch even iets te laten ontvallen over de kou en hoe je mijns inziens een baby daarop kleedt. Niet omdat ik zo graag betweterig over wil komen en die man een rotgevoel wil geven (ik moet namelijk zelf ook alles nog leren!). Nee, in de hoop dat het arme verkleumde ding de rest van de winter iets comfortabeler gekleed naar buiten zou gaan. Nu ik best een beetje gespannen was over de niet al te vriendelijke reactie die ik mogelijk over me heen zou krijgen, kreeg ik het spontaan een beetje warmer. Dat was alvast een fijne bijkomstigheid, dus ik zette door.

Even een zijpaadje..
Persoonlijk ben ik van mening dat we van elkaar kunnen leren en niet altijd alles wat een ander zegt als negatieve kritiek of bemoeizucht moeten beschouwen. Uiteraard wel voorzichtig en goedbedoelend gebracht, niet vijandig of verwijtend. Echter, zeker waar het op kinderen en hun (op)voeding aankomt, is mij allang duidelijk dat dit een uitermate gevoelig onderwerp betreft waar iedereen ook nog eens over lijkt te twisten. Wat de ene ouder vindt kunnen, vindt de andere not done. Zo schreef ik eens een artikel over mijn persoonlijke ervaring met borstvoeding en het feit dat je daar mogelijk na vijf maanden wel eens mee zou willen stoppen en dat je dat dan in bepaalde gevallen ook vooral maar moet doen…Nou dat heb ik geweten! Verketterd werd ik, het zou een volledig door de kunstvoedingsindustrie gesponsord artikel zijn. Pardon?! Zeer gevoelig snaartje blijkbaar.

Terug naar de vader op het perron. Ik ging naast hem staan en maakte in eerste instantie contact mijn zijn kindje. Dat is altijd makkelijk, je lacht wat, je trekt een paar gekke bekken (niet moeilijk in die verrekte kou), kijkt vertederd (tikje lastiger) en vervolgens vraag je: hoe oud is hij? Zo simpel kan het soms zijn. Al snel begon ik over het koude weer en vroeg of zijn zoontje het net als die van mij ook zo vervelend vond om zijn wantjes aan te hebben en zijn muts op te houden. Dat was niet het geval. Bij mijn zoontje overigens ook niet, maar het leek me wel een makkelijke insteek, nu het een stuk minder belerend overkomt dan “waarom heeft u uw kind in godsnaam geen muts, sjaal en wanten aangedaan met dit weer?!”. De vader zei me dat hij die ochtend nog had getwijfeld of hij wantjes en een muts mee zou nemen, omdat het de dag daarvoor nog erg mee was gevallen met de kou. Plotseling kostte het mij ondanks de kou totaal geen moeite meer om een vertederde blik op te zetten. Hij voelde vervolgens aan de vuurrode handjes en constateerde een beetje geschrokken dat die inderdaad wel erg koud aanvoelden. De sfeer was tot mijn opluchting helemaal prima en die lieve vader voelde zich gelukkig niet aangevallen of bekritiseerd, althans niet zichtbaar.

Toen de trein arriveerde, zeiden we elkaar weer vriendelijk gedag en gingen ieder ons weegs. Ik was blij voor mezelf en de verkleumde baby dat we de warmte van de trein in konden, maar vooral dat dit gesprekje in de kou er mogelijk en hopelijk toe heeft geleid dat die kleine er de rest van de winter wat aangenamer bij zou zitten. Want de winter is, op een zachte dag als vandaag na, nu toch ècht wel begonnen, brrrrr…

 

Wat vind jij? Wel of niet het gesprek aangaan als je het gevoel hebt dat een kind daar misschien baat bij kan hebben?

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Google+ 0 0 Flares ×

4 Comments on “do or don’t?!

  1. Prima opgelost. Ik heb het zelf bijna nooit koud en het zou dan ook echt iets voor verstrooide ik zijn om de kleine man vergeten warm genoeg aan te kleden.
    Als iemand op zo’n manier probeert het gesprek aan te knopen en tactisch op de kou wijst zou ik dat helemaal prima vinden.
    De enige mensen die mij en J. ooit aanspreken zijn van die oude vrouwtjes die het allemaal “zo schattig” vinden, maar echte gesprekken kun je dat niet noemen 😅
    Oftewel: super gedaan! 👍🏻

    • Wat lief, dank je! Ja het is altijd wat lastig. Maar toch denk ik over het algemeen dat we wat vaker een gesprek zouden moeten aangaan in plaats van altijd voor het gemak ons hoofd omdraaien of er vanuit gaan dat het wel mee zal vallen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, en dan betreft het hier nog iets vrij onschuldigs natuurlijk.
      Dank weer voor je reactie! Je bent inmiddels een trouwe fan van het eerste uur 😉

  2. Ik vind het juist goed! Het zou voor mij wel uitmaken op welke manier iemand iets zegt. Ik werd vanmorgen in de winkel aangesproken of m’n dochter het niet koud had zonder handschoenen maar m’n dochter van bijna 6 maand heeft het juist snel warm en had dan ook lekkere warme handjes. De caissière bleef maar doorgaan en toen ik voor de 3e keer zei voel dr handjes maar ging ze dan eindelijk voelen om vervolgend sorry te zeggen *zucht* dus als iemand me aan zou spreken zoals jij het deed zou ik alleen maar blij zijn.

    • Dank je Danielle! Ik ben ook helemaal met je eens dat de manier van benaderen goed moet zijn en niet bemoeizuchtig of betweterig. Als ouder weet je het meestal natuurlijk het best, maar ik vind het wel goed dat we elkaar scherp kunnen houden en van elkaar kunnen leren. Leuk dat je gereageerd hebt! :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *