De eerste dagen na #Parijs

0 Flares 0 Flares ×

Dus, dan is het ineens weer maandagochtend en loop je op Utrecht Centraal in de drukke ochtendspits. Ik erger me aan mezelf. Omdat ik de drang voel ieder individu dat daar rondloopt aan te kijken en in me op te nemen. Omdat ik daar met een vreemd, misschien wel angstig gevoel rondloop. Omdat ik me bewust ben van ALLES wat er om me heen gebeurt en er ook vanalles door mijn hoofd spookt wat ik niet wil dat daar rondspookt. Het lukt me simpelweg niet om dit allesoverheersende gevoel te onderdrukken en tegen het moment dat ik een plekje heb gevonden in een naar mijn idee iets te drukke trein, heb ik al barstende hoofdpijn. En de werkweek moet nog beginnen.

Allerlei ideeën over mogelijke aanslagen op mijn eigen leven passeren tezamen met de weilanden en de schaapjes de revue. In 1 klap kan mijn zoon moederloos zijn. Mama ging met de trein naar het werk maar kwam niet meer thuis. Ok get a grip, dit is kansloos. Aan het werk, dan is de dag zo weer voorbij.

Op het werk aangekomen, heeft uiteraard iedereen het erover. Bij de koffie-automaat en in de wandelgangen. Op de interne website wordt gemeld dat er om twaalf uur in de kantine een minuut stilte zal worden gehouden uit respect voor de gevallen slachtoffers.
De vlag hangt halfstok en wappert in mijn gezichtsveld. Hoezo afleiding van het werk.

Ik besluit niet naar de kantine te gaan om twaalf uur en ben zo’n beetje de enige op mijn afdeling. Niet omdat ik geen respect heb voor de slachtoffers, integendeel. Ik hou mijn eigen minuut stilte op mijn kamer. Met z’n allen ongemakkelijk samengepakt in een naar kroketjes geurende bedrijfskantine naar je schoenen gaan staren, voegt voor mij niet veel toe.  Nu het gros van mijn collega’s wel in de kantine staat, is het pas echt stil op de gang en mijn gedachten dwalen weer af naar het weekend en hoe dichtbij alles is. Nee niet hoe dichtbij alles is, hoe HIER alles is.

De dag op het werk heeft mij dus niet bepaald die afleiding gegeven waar ik op had gehoopt en ik mis mijn zoon, die bij zijn oma’s logeert, extra hard. Nog meer dan normaal wil ik hem knuffelen en bij hem zijn. Ik moet dit naargeestige gevoel kwijt zien te raken en de knop weer om kunnen zetten naar iets positiefs. En ja, uiteraard waardeer ik nu extra wat ik allemaal heb om voor te leven, dus dat is positief. Maar dat allemaal blijkt ook zo verdomd kwetsbaar.

En dan bedenk ik mij dat die stomme idioten me precies daar hebben, waar zij het willen. Kut.

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Google+ 0 0 Flares ×

2 Comments on “De eerste dagen na #Parijs

  1. Mooi verwoord; ook hier blijft het spoken: kunnen we nog wel naar de stad gaan of uit eten. En wat als we een stedentripje willen gaan doen?!
    Op het werk veel gesprekken ook met van oorsprong niet Nederlandse collega’s; voelen zich opgelaten en hebben het idee dat ze zich expliciet tegen deze gebeurtenissen moeten uitspreken wat te bizar voor woorden is natuurlijk.
    Gelukkig ook weer wat kunnen lachen de afgelopen dagen ondanks alles.
    Ik kan me trouwens heel goed voorstellen dat je niet naar de kantine bent gegaan; zie niet echt de meerwaarde en het is behoorlijk awkward inderdaad…

    • Dank voor je reactie! Ja laten we proberen vooral weer veel te lachen en lief te hebben, zodat onze eigen kleine wereld in ieder geval mooi blijft voor onszelf en de onzen. Hopelijk dat de grote boze buitenwereld ons voorbeeld nog eens doet volgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *