Bacillenparadijs

0 Flares 0 Flares ×

Buiten is het al weken bijna twintig graden en zweet ik me het rimram in mijn veel te warme bij de tijd van het jaar passende jas. Desalniettemin, of misschien juist wel daarom, is het bij ons thuis weer een waar bacillenparadijs. Het snot vliegt me links en rechts om de oren; mijn eigen snot en het snot van mijn kind die na elke nies enthousiast afwachtend naar me opkijkt wanneer ik vol passie “HATSJOE!” ga roepen,  waarna hij weer content verder speelt en ik mij afvraag of het echt nodig is om deze belachelijke kreet van generatie op generatie over te dragen. Is dit onderdeel van ons cultuurgoed? En zo ja: waarom?

Maar goed, de bacillen zijn er weer in volle glorie, voor zover die al echt lang weg zijn geweest. Mijn zoontje is nu 13 maanden en vanaf het moment dat hij naar de crèche gaat, nu zo’n 7 maanden geleden, is het met hoge regelmaat feest. Er moet weerstand opgebouwd worden, dus soit, maar ik dacht dat ik mijn eigen weerstand 35 jaar geleden ook had opgebouwd. Dat laatste blijkt best vies tegen te vallen. Mijn lichaam wordt nu genadeloos aangevallen door virussen en bacillen, waar het al zeker zo’n dertig jaar niet meer mee geconfronteerd is geweest. Daarbij heeft mijn toch al niet zo beste weerstand tezamen met de placenta de benen genomen bij de bevalling en is bovendien de algehele vermoeidheid ook al enige tijd een feit. Kortom, we zijn hier vaak ziek, hangerig of in ieder geval goed snotterig.

Hoewel het een feit van algemene bekendheid mag heten dat kersverse ouders zeer regelmatig gevloerd worden door hoogtij vierende kindervirusjes, is men er op het werk natuurlijk ook niet blij mee dat je vaker dan gemiddeld afwezig bent wegens ziekte. Om de druk op moeders schouders nog maar eens even op te voeren. Als alleenstaand moeder en dus tevens eenhoofdig kostwinner, wil je namelijk wel graag de zekerheid behouden van een maandelijks inkomen.
En hoewel managers vaak zelf ook ouders zijn, zij het doorgaans van studerende kinderen en niet van luierafhankelijke kinderen, lijkt het wel alsof ze voor het gemak even vergeten waarom men het altijd heeft over die eerste tropenjaren.
Zo werd mij op enig moment kenbaar gemaakt dat ik wel goed mijn batterij moet opladen. Pardon?! Waar is de oplader en waar is de tijd om er lekker even aan te gaan hangen?! Aan de andere kant, misschien blok ik deze periode binnenkort ook wel voorgoed uit mijn systeem en onthoud ook ik vooral de leuke dingen. Een beetje selectief geheugen kan misschien geen kwaad in dit geval. Ondertussen zit ik er wel mee en probeer ik me met vitamientjes, de daglimiet aan paracetamol en waar het kan voldoende rust op de been te houden. Allereerst natuurlijk voor mijn kind en voor mezelf en daarna voor het brood op de plank.

Fijn detail; de winter staat voor de deur, al heeft hij nog niet echt hard aangeklopt.
Maar ik hou mijn hart vast en mijn winterjas aan.

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Google+ 0 0 Flares ×

4 Comments on “Bacillenparadijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *