aaibaar..

0 Flares 0 Flares ×

Voordat ik moeder werd, heb ik met mezelf afgesproken om mij later als moeder niet te laten verslonzen. Ik kon mij daar ook weinig bij voorstellen dus dat voelde toen niet als een pittige opdracht of een uitdaging.
Je ziet gewoon wel eens van die moeders lopen, waarvan je denkt; had dat niet een tikje verzorgder gekund? Niet echt een stunning kledingcombinatie, makkelijk mammahaar en een wat algeheel verlepte uitstraling.
Ik vrees toch dat ik tegenwoordig zelf ook geregeld zo over straat ga.

Het moederschap (en zeker als je er alleen voor staat en een baan hebt!) is gewoon kneiterdruk. Waar ik het vroeger doodnormaal vond om baddersessies van een uur te hebben, waar ik uitgebreid aandacht kon besteden aan wassen, scrubben, maskers en ook niet geheel onbelangrijk het verwijderen van het nodige lichaamshaar, ben ik tegenwoordig al tevreden met een uitermate quick shower. Meer zit er vaak ook gewoon niet in, simpel.

Toen mijn mopje nog een minibaby’tje was vroeg ik me s’avonds als ik naar bed ging oprecht wel eens af of ik die dag mijn tanden wel gepoetst had. Mijn pyjama had ik immers ook nog steeds aan en mijn haar zat ook nog hetzelfde als toen ik die ochtend uit mijn bed kwam, dus niet echt een gekke vraag in die bizar hectische tijd.  Die tijd is gelukkig wel voorbij, maar nog steeds ligt de nadruk op heeeel erg veeeel andere dingen en niet bepaald op mijn eigen uiterlijke verzorging. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik er niet de tijd en puf voor heb en als ik wel een klein beetje tijd en puf heb, ik dit liever besteed aan thee met chocola op de bank of het schrijven van een blogje. Ik word er dus ook niet heel erg veel dunner op. Wel dikker. Afijn.

Tot zover was het nog niet heel erg hard tot me doorgedrongen dat ik wellicht aan het een of het ander weer eens een beetje meer aandacht zou kunnen besteden. Tot het moment dat mijn zoontje mij in de badkamer overduidelijk aanzag voor iets aaibaars. Met zijn handje over mijn onderbenen strijkend riep hij “aai, aai, aai!” en keek mij daarbij vertederd aan. Vermoedelijk keek ik iets minder vertederd terug, eerder geschokt, en richtte mijn blik op mijn benen. Inderdaad, daar stond een klein zacht vachtje op, en wel zodanig dat het de associatie met een dier opriep dat flink geaaid moest worden. OK!! Hoe schattig ik de uitspraak van mijn kind ook vond en vind, heb ik toch maar weer eens een scheermesje opgeduikeld voor het broodnodige snoeiwerk. Mijn hemel, als mijn kind mij voor een boerderijdier begint aan te zien, is het misschien toch wel ernstig.

Mijn zoon heeft mij de ogen dus even goed geopend en vanaf heden maak ik dus weer een beetje tijd voor het bijwerken van achterstallig groot onderhoud aan mijzelf. Niet dat ik nu als een ware diva de straat op stap met gelakte nageltjes en al, maar ik probeer de belofte aan mijzelf van jaren geleden toch enigszins waar te maken, al zie ik dat tegenwoordig wel als een grotere uitdaging dan toen. Goeie ouwe tijd?

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Google+ 0 0 Flares ×

12 Comments on “aaibaar..

    • Haha, ja ik had al zo’n vermoeden dat vast meer moeders dit zouden herkennen..gelukkig maar! 😉

  1. Ik moest lachen omdat ik mezelf er ook echt erin herken. En anders zou ik er alsnog heel hard om lachen. Heerlijk geschreven!

    • Wat leuk, dank je! Ik begrijp van veel moeders dat zij dit herkennen, toch wel prettig dat ik niet de enige aaibare moeder ben 😉

  2. Haha! Super herkenbaar! Ik Kom vandaag van de kapper af en voel me ook weer eens vrouwelijker, maar no way dat ik het zo iedere dag zal doen vanaf nu, dan kies ik toch voor iets langer in bed liggen, en ik had die afspraak ook met mezelf om enigszins goed eruit te blijven zien. Met de mamadagen zit ik ook graag in iets makkelijks; who cares en het zit vaak toch onder de etensresten of snot vd kindje, haha! Inderdaad dus een grote uitdaging om niet te verslonsen, ach, we krijgen er zoveel liefde voor terug he.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *